خاطره ای وغزلی
دبیرستانی بودم.حالم خوش نبود،سرشب برای هوا خوردن رفتم در حیاط خانه پدری که از حال رفتم وخوردم زمین.و...برادرم که به خانه آمد،مادرم خدا بیامرز،ماجرا را برایش تعریف کرد.عمران با کمی مکث وبغضی در گلو،در حالی که گمان می کرد من خوابم،گفت:مامان!به خدا اگه چیزی سر ناصر بیاد،حتی یک روز زنده نمی مونم. من همان وقت خدا را قسم دادم که اگر چیزی سر برادرم آمد من هم .....!!؟ولی افسوس.
ازآن آتش همین فانوس مانده ست
نم اشکی، زاقیانوس مانده ست
تمام درد آن مصلوب ، امروز
به دوش بغض یک ناقوس مانده ست
به رسم یادگاری، از تو اشکی
به روی گونه ام ،پابوس مانده ست
و شب ها بی تو روح خوابگردم
اسیر پنجه ی کابوس مانده ست
گمان کردم که جانم بی تو هرگز
نمی ماند،ولی افسوس مانده ست.
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۸۸ ساعت ۱۲ ق.ظ توسط ناصرولی محمدی
|
دلم دل به دریای غم می زند