به تابستونهای قدیم

مدتی شدکه صدایی از تو ناودون نیومد

پشت شیشه ها صدای پای بارون نیومد

بعد رفتن بهار،جاش توی کوچه باغ ما

جزهوای تف زده،بااین تابستون نیومد

سه ماه تابستون بچه گیا،یادش به خیر

امسال اما نوبرونه هم،برامون نیومد!

بازیای سرظهر و خواب اجباری عصر

مدتی شدکه صدامون ازخیابون نیومد

گل کوچیک،الک دولک،قایم باشک،یا خرپلیس

ما که رفتیم ولی بازی پابه پامون نیومد

یادته بادخترای کوچه مون،خاله بازی؟

حیف که زودبزرگ شدیم وخاله مهمون نیومد

کفن به رنگ برف،خاله وبرف رو،بردشون

دی وبهمن شدو برفی با زمستون نیومد

حالامردی شدیم و پاتوقمون،قهوه خونه ست

اماچیزی ازتو این،قل قل قلیون نیومد

قلیون وقهوه خونه،حال نمیداد ولی دیدم

لذت با توبودن،بابوی قلیون،نه،اومد!!

دوتا خونسار*کشیدم،چایی وآبلیمو باهاش

پا شدم ولی دلم ازاونجا،بیرون نیومد

گمونم نشسته وهنوز خونسارمی کشه

اس ام اس زده:خوشم،حیف که عزیزجون نیومد.

*نام نوعی ازتنباکو

 

دختر چرخ وفلک

                          دست مرا می گیری و درکوچه می گردانی ام

                          می خوانی ازفردا،ومن در بهت این،حیرانی ام

                          دستی به روی شانه ام داری ودر آغوش خود

                          تا لحظه ای شادم کنی،آهسته می رقصانی ام

                          من ازتو ممنونم ولی،هیچ از خودت پرسیده ای

                          با این همه آزرده گی، آیا نمی رنجانی ام!؟

                          تو ابتدای رفتنی، سرشار عصیانی و من

                          در انتهای خستگی، در نیمه ی ویرانی ام

                          من خسته ام،اما تو از پرواز شعری گفته ای

                          ای دل!نمی دانم چرا اینگونه می گریانی ام؟

                          از گردش چشمان تو،گیجی نشسته بر سرم

                          ای دختر چرخ وفلک!دیگر چه می چرخانی ام؟

                          آیا تو می دانی که من در دل به تو خندیده ام

                         وقتی که از تاریکی آیینه، می ترسانی ام!؟

                         من با شب وشبناله ها،همزادم ای خورشیدمن

                         از شب به من چیزی نگو،گفتم که می خندانی ام!

غزلی ناتمام

امروز برای وداع با عزیزی که در بیمارستان است رفتم.و در حسی غریب وناامیدانه این چند بیت سراغم آمدند،گرچه ضعیف وناتوان.

                  کنارت آمدم اما، برایت گل نیاوردم

                  دل ناقابل خود را،برایت هدیه آوردم

                  دگر چیزی نمیگویم،اگرکه ترک مان گویی

                  دوباره یک غم تازه،شود شبها هماوردم

                  امیدم را نداده ام،برای بودنت ازدست

                  دعایت می کنم زیبا!اگرچه سخت دلسردم

                  حضور مهربانت را،چه بی اندازه محتاجم

                  سفر خوش!!باز افزون شد،به کوه ماتم ودردم

                  سر زخم دلم آری، دوباره تازه خواهد شد

                  اگر چه انتظارت را، دوباره بر نیاوردم...

                 

فیلترنت

•                                         چه زیبا شد به تن هامان ،ست ما!؟

                                                  عجب سرعت گرفت اینترنت ما!؟

                                                  به قربان شما، مامور معذور!

                                                  چه حالی میدهد،فیلترنت ما!؟

                                                                                       

                                  

                              

خاطره ای وغزلی

دبیرستانی بودم.حالم خوش نبود،سرشب برای هوا خوردن رفتم در حیاط خانه پدری که از حال رفتم وخوردم زمین.و...برادرم که به خانه آمد،مادرم خدا بیامرز،ماجرا را برایش تعریف کرد.عمران با کمی مکث وبغضی در گلو،در حالی که گمان می کرد من خوابم،گفت:مامان!به خدا اگه چیزی سر ناصر بیاد،حتی یک روز زنده نمی مونم. من همان وقت خدا را قسم دادم که اگر چیزی سر برادرم آمد من هم .....!!؟ولی افسوس.

                                      ازآن آتش همین فانوس مانده ست

                                 نم اشکی، زاقیانوس مانده ست                    

                                 تمام  درد  آن  مصلوب ، امروز

                                 به دوش بغض یک ناقوس مانده ست

                                 به رسم یادگاری، از تو اشکی

                                 به روی گونه ام ،پابوس مانده ست

                                 و شب ها بی تو روح خوابگردم

                                 اسیر پنجه ی کابوس مانده ست

                                گمان کردم که جانم بی تو هرگز

                               نمی ماند،ولی افسوس مانده ست.

دوبیتی

                                   اگر چه خاطر شادی ندارم

                                   و رنگ عصر هر آدینه دارم

                                   خراب این خراب آباد دردم

                                   ولیکن میل آبادی،ندارم

                                             ***

                                   تمام شب دعا کردم، نیامد

                                   نه درپیشم،به خوابم هم نیامد

                                  نه تنها او به خوابم هم نیامد

                                  که خوابی هم به چشمانم نیامد!!

                                               ***

                                  نگو: پیرم ،ندارم تا بریزم

                                  به پایت جان غزال خوش گریزم

                                  نبندی دل جوانان رابه غفلت

                                  که دود ازکنده میخیزد،عزیزم!!

                                             ***

                                  کمی ترش وکمی شیرین،دورنگی

                                  خیال هم می کنی خیلی زرنگی

                                  ولی وقتی هوس کردم لبت رو

                                  یه شب می چینمش چون توت فرنگی!!

تقدیم به دوستانی که لبخند هم می خواستند.

                                  

 

اززبان فایز

عجیب دلم گرفته.خودم هم نمی دونم چرا؟شاید خستگی کار،تنهایی و روزمرگی وروزمره گی،وهزار درد بی درمان و،،،دست به دست هم دادند که از پا بیفتیم.امید های سبزمون...آخ چی بگم؟هوای شعرهای اخوان ثالث،به خصوص آوازچگورش تو سرم اومده.به جای شعری از خودم این دوبیتی فایزدشتستانی را بخوانیدو...شاید تسکینی باشه واسه دلهای خسته.

نه افلاطون کند،فکری به حالم

نه جالینوس داند من چه حالم

دوای درد فایز نیست، درمان

بیا مطرب!بزن،تا من بنالم!

 

رباعی های...

من رود پر از رسیدنم، دریا، تو

یک چندنه بیش،مانده ازمن تا تو

باعشق تو من به پای سر می سپرم

این راه پر ازخوف و خطر، اما،تو...؟!

               ***

گنگ است اگر که گفته هایم؟

الکن شده این  زبان،  برایم

صد حرف نگفته در دلم هست

افسوس،من و ...* هایم*(سه نقطه)

              ***

حیف است اگر همیشه در جا بزنیم

سردار تویی، بگو که بر پا بزنیم

ساحل پر از آرامش و ما طوفانی

ای عشق! بیا که دل به دریا بزنیم

              ***

عشق ما،درپرده ی پندارها گم بود

در مصاف با هوس همواره،دوم بود

آن همه دلدادگی،آن شور،آن مستی

حاصل یک فرض،یک سوءتفاهم بود!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

روزتولدبهار

این غزل را زمستان ۷۴ گفتم که زمستانی برفی بود امروز چشمم به نشریه ای افتاد که درآن سال تقدیم خوانندگانش کرده بود.امیدوارم امسال هم قابل احساس وپسند واقع شود.

دوباره کوچه باغ ما،شده اسیربرف وباد

کفن پوشیده انگاری،اقاقیای زنده یاد

سرده ولی داغ دل و،عجیب تازه می کنه

خاطره های رفتن عزیزا،یادمن می آد

قشنگ وخوشگله ولی،دلم رو خوش نمی کنه

بخوای باهاش صفاکنی،یه دل بی خیال می خواد

روز تولد منه،بهار که از راه می رسه

برای مهربونیاش،تنگه دلم،خیلی زیاد

زمستونم قشنگه و،دوسش دارم ولی بازم

می ترسم این بهارخانم،راه گم کنه،یادیربیاد

سرده هوا،ولی پاشم،وضو بگیرم وبگم

خدای من!به جزبهار،دلم کسی رو نمی خواد

رسم زمستونه ودرد،به دل نگیرین،بگذرین

دستا  روبالا بگیرین،دعاکنین بهار بیاد...

بهارخانوم

بهارخانوم!آهای بهار

برس به داد روزگار

این طرفا، هوا پسه

آتیش گرفته چشمه سار

       ***

من ازتوچیزی نمی خوام

برام فقط، خبر بیار

از،اون ورا،ازاون دورا

دلم رو بی خبرنذار

      ***

بگو ببینم، اون ورا

عشق هنوزمیادبه کار؟

یا اون ورم،گرفتنش

اونجاهم افتاد توحصار؟

       ***

چیزی نپرسی بهتره

از آدمای ، این  دیار

ازتودیگه،این طرفا

چیزی نمونده،یادگار

       ***

شایدهنوز،منم که باز

اینجا نشستم بی قرار

کاری ندارم با کسی

فقط میگم،بهار!بهار!

        ***

تا تو،بیایی از سفر

سیگاره که پشت سیگار

آتیش به آتیش می کنم

شاید تموم شه،انتظار!؟

        ***

بااینکه اینجا می دونم

ایستگا نداره این قطار!

اونقد،وامیستم،زیرپام

بشن علفها،سبزه زار!!

       ***

حتا با اسمت هم خوشم

من رو، نذاری سر کار

توی دلت،اون ته تها

یه جا،م برای من بذار...

 

 

عاشقانه

ودکای خواهشم  را، بنوش از نگاهم

این حرف،گفتنی نیست که با زبان بخواهم

این آتش،این زبانه،تا درتو هم بگیرد

آن چشم با حیا را بدوز در نگاهم

یک جرعه ازلبانت نذر گلوی من کن

کان نشئه ی شبانه،نکرد روبراهم

حالا که پنبه ها را،افکنده ای درآتش

از عشق،چاره ای نیست،بانوی سربه راهم!

درخانه ی من امشب،تاصبح در امانی

اقلیم شعر اینجاست،من نیز پادشاهم

با این همه خطا و انبوه معصیت هام

ازلطف حضرت عشق،هنوز بی گناهم!؟

 

 

 

 

 

غزلی برای برادرم

بر دوش استوارت،امشب نیاز دارم

آب وهوای چشمم،ابری شده ببارم

نپرس چیه که بازم،دلت،داره میسوزه؟

بغضم گرفته امشب،هوای گریه دارم

از روز رفتن تو، رفتن، و برنگشتن

غزل،ترانه،گریه،این بوده کاروبارم

دل خوشیمون به فردا،یک شبه آرزوشد!

نگو برای حرفام، برات دلیل بیارم

زخم میون ابروت،یاچشمای پرازخون

که مادرو دقش داد،بسه دیگه،برارم!

رفتن تو یه طرح حماسه بودش،اما

هرجا میرم نباید اسم شهید بیارم!!

دیگه نداره عزت،اسم شهید و شاهد

اگر میپرسی حالا،چه جوره روزگارم؟!

دیگه به نفعشون نیست،چشم وچراغ بمونیم

این قصه رو بذار تا سربسته تر بذارم...

واسه یه وقت دیگه،یه حس وحال بهتر

الآن دلم  گرفته، هوای گریه دارم.

 

 

باز هم غزلی برای برادرم

یک رباعی وانتقاد

ای خجل ،سرو از غرور سبزتان!

مانده  در یادم حضور سبزتان

مانده بر پیشانی این کوچه ها

خط سرخی از عبور سبزتان*

*این رباعی را سالها پیش با الهام از تغییر پلاک ونام کوچه ها و خیابان ها به اسم شهدا،که از قضا خیابانی نیز به نام برادر من است،سرودم.شهرداری در اقدامی تازه وبه نظر من نسنجیده،اقدام به نصب پلاک های جدید ومزین به عکس شهدا نموده است.به نظر شما اگر کسی نسبت به این تصاویر اهانت کند ویا این عکس ها مورد شیطنت های کودکانه قرار گیرد،باید شاهد چه عکس العملی از طرف خاتواده ی محترم آن شهید باشیم.راستی چهارشنبه سوری این تصاویر ازدست بمب ها وترقه ها در امان خواهند بود.یا باز تیر وترکش......!؟

 

 

 

 

غزلی برای گمشده ای

با تو ، کی سیاه بود ، آبرنگ آسمان؟

مرگ،کی نشسته بوددرکمین جانمان؟

با بلای رفتنت، رسم این قبیله شد

دردهای بی نشان،مرگ های ناگهان!

ماند وماندو زخم شد،تاولی زدوشکفت 

بغض های خسته،درسازهای عاشقان

               *****

غصه های بی امان!روزگارتان سیاه!!

کاش بگسلد زهم،چل ستون خانه تان!

با تهاجم شما ، ایل ما به باد رفت

برکت از زمینمان،فرصت از زمان مان

روز رفت وناگهان،گرگ شب به گله زد

گوش کن به هی هی دلشکسته ی شبان

                  ****

از تو بعدازاین همه،یک نشان رسیده است

کوله پشتی و پلاک،چند تکه استخوان!*

* وقت گفتن این غزل،این بیت ناخواسته خودش راتحمیل کردومن هم ردش نکردم.

دو بیتی های؟؟؟

چه قدر امروز شادابم،دوبیتی!

برایت،سخت بیتابم،دوبیتی!

کجا مانده کتاب  فایز من؟

که امشب باز،بیخوابم،دوبیتی!

              *****

دلم،دل به دریای غم می زند

سکوت شبم را،به هم می زند

گمانم در آن دورها ، دورها

کسی درخیالم،قدم می زند!

               *****

به یاد مادرم

گواه داغت، اشکم ،آیه ،آیه

چگونه خوش کنم،دل رابه دایه؟

اگرچه مثل تو خوب است، اما

ندارد لطف صاحب سایه،سایه!!

               *****

اگه بختم تو رو،اینجا بیاره

میرم تاآسمون،بایه اشاره

برای سینه ی نازو سپیدت

میارم سینه ریزی،ازستاره!؟

            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

غزلی عاشقانه تر

امشب برای من بکن پیراهنت را

نذر سر من کن، حریر دامنت را

تا زبری و سرمای این شب،گربگیرد

بر من بکش یک لحظه،کبریت تنت را

ای پیچک!ای نیلوفری! از من بیاویز

تا من بنوشم عاشقانه، گردنت را

من سردم است ای شعله ی رقصنده درباد

آتش بزن،ثابت کن اینجا،بودنت را

دست خودم بذرغمت را دردلم کاشت

دیریست،حسرت می کشم،روییدنت را

حالا که هرم عاشقی،ای سیب نورس

نزدیک تر کرده  زمان  چیدنت  را

دستم برای چیدنت می لرزد،افسوس

آیا اجازه می دهی ،بوییدنت را!؟

اولین غزل برای برادرم سال 67

از کوچه ی شب عبور کردی

در پلک  سحر، ظهور کردی

هم شعرمرا،نگفته،خواندی

هم آینه را ، مرور کردی

چون سوژه ی ناب وتازه ی عشق

در ذهن غزل، خطور کردی

آتش شدی و سرای شب را

بازیچه ی رقص نور،کردی 

چون ماه بر آسمان، شکفتی

وز کوچه ی شب عبور کردی...

بازهم رباعی

من رود پر از رسیدنم ، دریا تو !

یک چندنه بیش،مانده ازمن تا تو

باعشق تو من به پای سرمی سپرم

این راه پرازخوف و خطر،اما تو...!؟

              *****

او بود که سمت سبز فردا می رفت

بیتاب تر از همه از اینجا می رفت

موجی که دل تمام ساحل با اوست

آرام دوباره  سمت  دریا می رفت

               *****

 

غزل ویزا

هر چند دل آزرده ترین مرد زمانم

سبزی سرم،رفته به سرخی زبانم

بااین همه اما،دلتان سبز،دمتان گرم

شادیم به شادی شما هم وطنانم

باآنکه دل نرم مرا،سخت شکستید

مردم!به خداوند قسم،عاشقتانم

هرچندسرودست دلم نیزشکسته ست

با عشق شما ،می تپد اما ضربانم

غم های شماحک شده درقلب جوانم

ازدرد شماهاست،که همرنگ خزانم

تا آمده ام شکوه ونفرین بنویسم

یک خاطره آمد،بکشد،زیپ دهانم

ویزای سفرآمده دردست من،اما

هرگزسفراز شهرشمارا نتوانم

یک لحظه تحمل کنم، این خاک هنرخیز

آمیخته با خون و رگ و روح و روانم

 

غزلی برای برادرم

چون بهار تازه ای  هجرت  خزانی ات

طرح یک حماسه شد مثل زندگانی ات

گرچه بین مادوتن یک دریچه فاصله ست

بر سرم نمی رسد دست  مهربانی ات

گرچه از قیامتت سالها گذشته است

چکه می کند هنوز، زخم ارغوانی ات

باورت نمی شود بعد ازاین همه هنوز

باورم نمی شود  مرگ  ناگهانی ات

شرق شهرک بهشت،کوچه ی شهیدعشق

جان  تو ،نرفته  از خاطرم  نشانی ات

سبزو سرخوشی ولی،دردچیز دیگریست

حیف از جوانی ات،حیف از جوانی ات

ای بنای شعرمن،قصرغربت و غزل

سست شو،فروبریز،آه مرده بانی ات!

چندرباعی و...

این شعر کم بها رابه جای هدیه بردار

ذوقم شده ست عاجزدرگفتن ازتواینبار

من ناتوانم ای دوست!باطبع دلنشینت

هرچیزکه دلت خواست جای ...بگذار!؟

                 *****

نه بی تو امور این جهان لنگ شده

نه بین زمین و آسمان جنگ شده

هرچیزکه بود همچنان پابرجاست

تنها دل من برای تو تنگ شده...

                *****

درعرصه ی انتظار بر شد گردی

گفتیم پدیدشد سواری.مردی

چون گردفرونشست درخاطرما

یک عرصه ی بی سوارماندودردی

               *****